Kwi 212018
 

O problemach i strategii

Jedziemy dziś nagrywać materiał o nowym numerze nawigatora, sesja odbędzie się w Nieborowie. Pogoda jest ładna i mam nadzieję, że wszystko się uda. Umieszczę tu dziś jeszcze jeden fragment książki „Życiorys własny przestępcy”, ale poprzedzę go kilkoma istotnymi informacjami. Istotnymi dla strategii i przyszłości naszego przedsięwzięcia. Zacznę od spraw drobnych. Muszę niestety od maja podnieść do wysokości 250 zł kwotę wolną od opłaty pocztowej. Do końca kwietnia koszt wysyłki wszystkich zamówień powyżej 200 pokrywałem ja. Tak się niestety składa, że dziś prawie wszystkie zamówienia opiewają na kwoty powyżej 200 zł, a więc faktury, które przysyła nam poczta są horrendalne. Musimy to trochę zmienić. I zmienimy. Niech więc nikt się nie dziwi w maju, że sklep naliczy mu opłatę pocztową, przy zamówieniu za 201 zł. Kolejna kwestia to stany magazynowe. Zostało już tylko 40 egzemplarzy „Handlu wołami w Polsce”. Dodruku nie będzie.

Teraz strategia. Dzięki koledze o nicku pike trafiłem na książkę zatytułowaną „Kraina upartych niepogód. Zniszczenia wojenne na obszarze ziemi przemyskiej w XVII wieku”. Nawiązałem kontakt z pośrednikiem, który ją sprzedaje, a także z autorem. W poniedziałek zadzwonię do wydawcy i będę negocjował rabat. Autor – doktor Andrzej Gliwa zgodził się udzielić wywiadu przed kamerą. Ucieszyłem się, bo w przygotowaniu ma kolejną książkę o taktyce i strategii tatarskiej. Problematyka ta jest ważna, albowiem zbliża nas do wyjaśnienia pewnego fenomenu. Jak to było możliwe, że państwo takie jak Polska nie mogło się skutecznie obronić przed tymi atakami i jak brak owej skutecznością wiązał się ze zorganizowanym handlem ludźmi. O to oczywiście nie będę pytał autora książki, bo on się zawodowo zajmuje czymś innym. Mam nadzieję, że zaczynamy teraz nowy etap w naszej przygodzie. Nazwijmy go etapem likwidowania narracji idiotycznych. Tak jak to już zapowiedziałem przy promocji książki profesora Kucharczyka, nie da się tego zbożnego celu zrealizować bez ludzi z uniwersytetu. Oni zaś sami tego nie zrealizują bez rynku. To pewne, albowiem, po poszatkowaniu autorów akademickich na segmenty propagandowe, po odejściu najstarszych i unieważnieniu tych, którzy urodzili się w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, jako nie rozumiejących nowych czasów, propaganda polityczna robiona przez wielkie media wchłonie akademię i przyłączy ją do obecnego już prężnie działającego rynku treści idiotycznych. Mechanizm ten już jest widoczny, ale my się temu przeciwstawimy. Najpierw nasypiemy weń piachu, a potem pomiędzy te zgrzytające zębate koła wepchniemy żelazny pręt. I wszystko się rozpieprzy. Zobaczycie. Nie będzie pewnie lekko, ale nikt nam nie obiecywał, że będzie lekko. Na pewno będzie ciekawie, zabawnie i dynamicznie. Co to są treści idiotyczne? Wielka Lechia na przykład. Albo polskie obozy koncentracyjne, albo inne podobne historie. Treści idiotyczne to takie treści, które ukrywają rzeczywiste mechanizmy poruszające historią, a w ich miejsce wstawiają coś innego, rzekomo ciekawszego, na przykład miłość marszałka Piłsudskiego do Polski. Treści idiotyczne to takie treści, które z ofiary życia niewinnych ludzi czynią akcję propagandową nakręcającą koniunkturę dla kolejnych ofiar. Treści idiotyczne bywają niebezpieczne, bywają śmieszne, krępujące i beznadziejne. Łączy je jedna jedno – są kolportowane masowo. I wielu autorów, takich jak Zychowicz na przykład uważa, że w propagowaniu ich nie ma nic złego. Niech więc sobie je propagują. My będziemy propagowali inne treści. Takie jak te zawarte w książce pod niezwykle uwodzicielskim tytułem „Kraina upartych niepogód”. Na dziś to tyle. Zostawiam Wam jeszcze pogadankę o książce „Historia Węgier” i fragment „Życiorysu własnego przestępcy”. Jadę do Nieborowa.

https://prawygornyrog.pl/tv/2018/04/gabriel-maciejewski-o-ksiazce-ignac-romsic-historia-wegier/

Życiorys własny przestępcy. Fragment

Przyszedł rok 1917. Zaraz po Nowym Roku więzienie objęły niemieckie władze cywilne. Główne więzienie, dwa skrzydła pojedynek męskich były już gotowe i poczęto nas przebierać w ubrania aresztanckie. Przesadzono każdego do pojedynki. Zaraz od pierwszego dnia poznałem rygor, jaki się zaprowadza. Przyjechał tu z Niemiec „Oberaufseher” Schreiber i dozorca Ról. Oni to zaczęli wprowadzać rygor jak w niemieckich więzieniach. Nieraz więźniowie żałowali rządów „Zdrajcy”, bo co teraz nastąpiło, było wprost nie do wytrzymania.

Za rządów „Zdrajcy”, gdy na warcie stali dobrzy żołnierze, można było przez okno rozmawiać. Ze względu na kobiety, z którymi oni romansowali, dali i nam spokój. Kobiet wtedy w całym więzieniu było siedem. Chodziły po całych dniach na spacerze. A w nocy, gdy udawałem się do ustępu, sam kilka razy widziałem, że karabin tylko stał oparty o celę zamiast wartownika, a Niemiec był w środku i…

Jak już wspomniałem, co czternaście dni zmieniała się warta, a żołnierze chodzili do cel kobiet, nie krępując się nami. Niejednemu z więźniów kobiety podawały palenie, które było srogo zabronione i ujmowały się za nami. Przypomina mi się też heca o palenie, o której muszę tu wspomnieć.

Obok mnie siedział jeden więzień, postarał się od kobiety o papierosa, nie zdążył jeszcze popalić, gdy „Zdrajca” wpadł do jego celi, pociągnął nosem i zadał mu pytanie po polsku, gdyż nauczył się już kilku słów:

Palić?

Nie, panie.

Palić! – krzyknął groźnie.

Więzień nie przyznawał się. „Zdrajca” zaczął tego więźnia rewidować i odkrył papierosa palącego się w ręce.

Palić? – pytał go teraz, pokazując mu dym od papierosa snujący się z jego ręki.

Nie, panie.

Niemiec począł go okładać bykowcem i krzyczeć, jakby go ze skóry darli.

Palić! Palić!

Więzień nie przyznawał się.

Nareszcie „Zdrajca” bierze papierosa z jego ręki, przykłada mu pod sam nos i krzyczy:

Co to jest?

Nie wiem, panie.

Niemiec, myślałem, że się wścieknie, jednak Bończuk, bo tak się nazywał, nie przyznał się. Zbił go niemal do utraty przytomności i wyszedł z celi, przeklinając upartość Polaków.

Jednakże od tego dnia „Zdrajca” sam mu dawał czasami papierosa i prymki, a kazał mu również dawać „dolewkę”.

Zaraz po objęciu więzienia przez władze cywilne zmniejszono nam porcje chleba do siedemdziesięciu pięciu gramów dziennie. Spacer zaczęto dawać po piętnaście minut dziennie. Spacer ten to tylko była okazja, by mieć za co karać i bić więźniów.

Wiadomo, że więzień mimo zakazu starał się przemówić do drugiego podczas spaceru, a to srogo karano, jednym słowem stało się gorzej. Nie ja byłem tam wyjątkiem, wszyscy więźniowie przewracali się wprost z głodu.

Podczas spaceru Ról stał pośrodku „Rajskiego podwórka”, a trzydziestu więźniów partiami kręciło się wkoło niego, jeden od drugiego o dziesięć kroków. Ręce musiał mieć więzień założone w tył. Co parę minut Ról podawał nam komendę:

Achtung!

Więźniowie momentalnie musieli stać, a nie daj Boże, by odstęp nie był równy, bił on wtedy więźnia do utraty przytomności, gdy zaś więźniowie stanęli, podawał znów komendę:

Mütze ab!

Wszyscy jednocześnie zrywali czapki z głowy. »

Mütze auf!

Więźniowie wkładali czapki.

Tak codziennie podczas piętnastominutowego spaceru w kółko szukał on okazji, by do kogo się przyczepić.

Zdrajca” był w porównaniu z Rólem człowiekiem litościwym. Wyobrażam go sobie tak, jakby „Wampir z Dusseldorfu” był jego synem, albo jakby on sam nim był. Wyglądał na lat czterdzieści, słusznego wzrostu, brunet, wąsy nosił po angielsku. Chodził z fajką w ustach, sztywny, jakby kij połknął, a twarz jego zdawała się zawsze wyrażać zdziwienie. Mówił chrapliwym głosem.

Bił strasznie i torturował więźniów za byle jakie przewinienie. Z jakąś sadystyczną rozkoszą upajał się jękami katowanych. Podczas egzekucji mierzył w najboleśniejsze miejsce. Oczy jego iskrzyły się wtedy jakimś osobliwym, nie dającym się określić blaskiem. Szatański uśmiech wykrzywiał wtedy jego zwierzęce usta. Brak mi słów, by tego potwora w ludzkim ciele określić. Wystarczy, jeżeli powiem, że ten niemiecki nasz wychowawca podczas egzekucji był raczej podobny do średniowiecznego kata niż do człowieka dwudziestego wieku, i do tego urodzonego „w kulturalnym Vaterlandzie”.

Nie! Tu zupełnie nie przesadzam w określeniu go. Do dziś dnia na samo wspomnienie, co więźniowie od niego wycierpieli, dreszcze mnie przechodzą po całym ciele. Nieraz bił mnie do utraty przytomności, do dziś dnia noszę na sobie ślady jego katowskiej dłoni, mam bębenek w lewym uchu pęknięty.

Jestem tego zdania, że więzień, który przesiedział rok podczas okupacji w więzieniu, piekła się już nie zlęknie. Ról tu był naprawdę samowładnym panem życia i śmierci, był też i naczelnik, ale nikt z więźniów go nie widział nigdy, nawet kary dyscyplinarne przysyłano więźniowi zaocznie nie pytając go ani słowa.

O ile czasami więzień próbował hardo się postawić, czując się skrzywdzonym, natychmiast zlatywała się ich cała gromada, a wtedy był bity i kopany do utraty przytomności, o czym na własnej skórze się przekonałem. A jeżeli więzień umarł po takiej kaźni, pewno pisali w raporcie, że powiesił się, co się często tu zdarzało. Nie było nawet tygodnia, by się ktoś nie powiesił. Nikt się już nigdy o tym nie dowiedział, w jaki sposób niektórzy umierali. Grube mury „Czerwoniaka” i lochy podziemne potrafiły wchłonąć w siebie tę tajemnicę śmierci nie dzieląc się tym z nikim. Straszne, włosy mi teraz dęba stają na głowie, gdy to piszę. Moje oczy patrzyły na tę bezradną mękę.

Ról przychodząc na służbę rano, przynosił pęk witek moczonych w wodzie, a do wieczora miał wszystkie potrzaskane. Gdy bił, starał się bić po twarzy, jęki katowanych i wołanie „o Jezus” było słychać niemal co chwilę z innych cel. Przed Rólem drżeli niemal dozorcy, Polacy, których było tam już kilku. Ci ostatni starali się ulżyć więźniom, w czym tylko mogli.

Muszę tu także wspomnieć ze wstydem, że było tam dwóch podłych dozorców Żydów, a nawet po nazwisku muszę tu tych nazwać: Lipszyc i Lustig. Ten ostatni to był istny typ „Judasza”, miał służbę tylko po nocach, od apelu wieczornego do rana. Więźniowie zadowoleni, że Róla nie ma, wieczorem często ryzykowali oknem wyglądać. A Lustig po cichutku podchodził do judasza i zapisywał numer celi. Przez tego gada i ja kilku obiadów nie dostałem i kilka razy siedziałem w karcu po siedem dni.

Co prawda wołałem być w karcu niż w celi, tam przynajmniej dostawałem czterysta gramów chleba i wody.

Trzeba było się kłaść spać o godzinie czwartej po obiedzie, musieliśmy leżeć do dziewiątej rano, siedemnaście godzin, i to o głodzie, w zimnej celi, co za męki przechodziłem, a gdy więzień próbował wstać, to Lustig go zaraz sobie zanotował, a kara była już pewna.

Rano dawano nam ćwierć litra kawy, a na obiad litr śmierdzącej kapusty, o godzinie czwartej kartoflanka, albo raczej woda od kartofli, i siedemdziesiąt pięć gramów chleba, na raz ugryźć. Wystarczy, gdy powiem, że do oddziału, gdzie siedziało sto osób, garbaty więzień nosił chleb dla wszystkich w małej skrzynce, na sznurku przez ramię przewieszonej. Jak cień garbus ten przesuwał się od lufcika do lufcika we drzwiach, gdzie chleb kładł bez słowa. Przy kolacji zaraz musiał więzień wypić zupę i wyłożyć łyżkę i ubranie, łyżkę, którą teraz już każdy miał.

Tak przyszedł luty i pewnego dnia Ról otworzył niespodzianie drzwi mojej celi i zapytał, czy chcę groch przebierać. Oddech mi zaparło, myślałem, że on drwi ze mnie, groch przebierać, dopiero bym się tu najadł, pomyślałem. Ról zapytał po raz drugi, na co naturalnie przystałem. Za chwilę przyniesiono mi cały worek grochu, który w przeciągu dwóch tygodni miałem przebrać. Nie zdążył jeszcze zupełnie przymknąć celi, a pomimo jego zakazu, bym nie jadł grochu, bo będzie ważył go przy odbiorze, dopadłem do worka i całą garść grochu sypnąłem do ust. Groch był twardy, więc sobie na noc wsypałem do miski i nalałem wody, a rano groch był miękki.

Nastał teraz dla mnie lepszy czas, głodny już nie byłem. Nie mogłem też wytrzymać, bym nie poczęstował towarzyszy niedoli i nie podawał im grochu. Na tym oddziale, gdzie byłem, na trzydzieści pojedynek kilku nas tylko dostało groch do przebierania.

Niemcy, gdy dali komu pracę, to szukali takiego więźnia, który by był dobrze zbudowany, nawet do przebierania grochu. Wyjątku nie robili. Ponieważ jeszcze źle się nie trzymałem, zostałem wyróżniony i dano mi groch.

Wychodząc na spacer ukradkiem towarzysze błagali mnie o groch podając mi chusteczki, a ja z prawdziwym poświęceniem podawałem każdemu, kto mnie tylko prosił, nie patrząc, co będzie później. Nie mogłem patrzeć na tych ludzi wyniszczonych, ledwo włóczących nogami. Gdy zaś byłem w celi, pukano do mnie ze wszystkich stron, bym podał grochu.

Wieczorem z cel nade mną leżących spuszczano „windy” i woreczki, a ja podawałem, ile tylko mogłem. Tak z worka dwa i pół centnarowego pozostało mi na drugi tydzień zaledwie z ćwierć worka. Tak źle, i tak niedobrze, pomyślałem, i tak będzie brak przy wadze, więc rozdałem niemal wszystko. A gdy pewnego dnia usłyszałem, że Ról chodzi już zbierać groch, cały zadrżałem. Co prawda nabrałem sił trochę od grochu i byłem gotowy na wszystko…

Za chwilę drzwi się u mnie otworzyły.

Erbsen! – krzyknął groźnie Ról. Twarz miał zeszpeconą, gniewną. Przeklinał, że u drugich już brakowało po trzydzieści funtów do wagi.

Słysząc to, nie wiedziałem, co mam robić, niemalże traciłem przytomność umysłu.

Ról widząc, że nie ruszam się z miejsca, zrobił krok do celi i krzyknął po raz drugi. Instynktownie przytuliłem się do kąta, tak żebym mógł się skryć przy ścianie, gdyby mnie chciał bić. Ról spojrzał na mnie strasznym wzrokiem i krzyknął:

Du verfluchter Jude, bist du noch frech? Wo sind die Erbsen?1 – Wtem spojrzał na stół, tam w worku było zaledwie dziesięć funtów grochu. Twarz Róla w tej chwili wyrażała więcej zdziwienia niż gniewu i bez słowa zaczął mnie okładać bykowcem. Podniosłem taki krzyk, że z kancelarii wszyscy urzędnicy przybiegli. Ról musiał zaprzestać egzekucji i tylko ograniczył się do tego, że natychmiast zakuł mnie na ręce i nogi i tak rzucono mnie do karcu.

Więźniowie byli tak przygnębieni, że słysząc, iż kogoś biją, nie śmieli się wcale odezwać. Ci, co mi pomagali groch zjeść, nawet nie odezwali się, gdy mnie katował. Skończyło się na tym, że czternaście dni siedziałem w karcu, a Ról miał mnie już odtąd na oku.

1. Przeklęty Żydzie, jeszcześ zuchwały? Gdzie groch?

  25 komentarzy do “O problemach i strategii”

  1. Kolejna treść idiotyczna to ta, że to szlachta zgubiła Polskę. Szlachta?

    No to przejrzyjcie literaturę o magnatach ich pamiętniki i jurgielt magnatów i ich protestantyzm i  jak już kilka dni temu cytowałam wypowiedź prusaka, że król w Polsce nie ma  władzy zależy wyłącznie od senatorów. Opamiętali się w czasie I W Ś i arystokracja (pamiętniki) raczej zrozumiała co nabroili przodkowie.

  2. Ja chcę tylko przypomnieć, że jutro w Wąchocku, o godzinie 12.00 na prośbę jednego z naszych blogowiczów odbędzie się msza św. w następującej intencji: za wstawiennictwem N.M.P. – Królowej Polski, o dar rozeznania i roztropności oraz wszelkie inne dary Ducha Świętego dla Pana Gabriela Maciejewskiego potrzebne do prowadzenia jego wydawnictwa, bloga „Baśń jak niedźwiedź” czy rożnych przedsięwzięć.

  3. Dr. Andrzej Gliwa najważniejsze materiały do książki znalazł

    w Centralnym Państwowym Archiwum Historycznym Ukrainy

    we Lwowie. Są tam akta pochodzące od XII do XX wieku.

    (ponoć jest „małe zainteresowanie” tym Archiwum wśród historyków ?).

    Gdyby tak jeszcze dr. A.Gliwa dał się namówić do pisania artykułów w Szkole Nawigatorów…

  4. Myślę, że Duch Św. wpłynie na historyków, przecież nie wierzę, że oni chcą być trzeciorzędnymi skrybami  drugorzędnych profesorów. Każdy ma poczucie własnej wartości i historyk też i co błyskotliwszy  przemyśli problem i pójdzie drogą, przecież już przetartą przez wydawnictwo Klinika Języka. Stąd dla Kliniki Języka „szerokiej drogi z Bogiem”.

  5. „Kolejna treść idiotyczna to ta, że to szlachta zgubiła Polskę. Szlachta?”

    No, ale magnaci to chyba też była szlachta?

  6. Magnaci to internacjonaliści.

  7. No ale chyba szlachta, czy może się mylę?

  8. oczywiście, że masz rację a ja jestem popisowa idiotka, bo  z mojego tekstu jasno wynika że mylę królewięta ze szlachtą „na zagrodzie” . Nie rozróżniam magnaterii i senatorów od tych co np na 3 folwarkach walczyli o utrzymanie statusu,  a nie wiele mogli bo rządziły stosowne rody.

    A nawet powiem ci więcej to nie tylko wszyscy to była szlachta ale nawet wszyscy to Polacy, chociaż część z nich skażona pychą tak jak ty puryzmem. .

  9. Nie wiem jak mozna podziekowac. Duzo ludzi nie pojmuje nadal

    Potega wiary to cos co religia odkryla juz dawno temu przeciez

  10. Wydaje mnie się, że protestantyzm to po prostu taki judaizm, ale dla gojów.

    Wszyscy ci, którzy nie mają żydowskiego pochodzenia, ale są podobnie pyszni naturalnie uderzają w protestantyzm tak samo jak w przeszłości wszelkie elity nie przyznają się wyznawali jakieś „lepsze” warianty katolicyzmu tak jak chociażby cesarz Justynian, który za sprawą swojej żony poszedł w nurt fantazjastów.

    Dlatego nie ma się co dziwić, że magnateria wolała protestantyzm, predestynację i kolejna odsłona wybraństwa.

  11. I to przewija się przez całą historię, gdzie katolicy mają robić za obsługę dla Żydów i protestantów. Widać to w Anglii (Anglicy a Irlandczycy i Szkoci), w USA (Amerykanie a Meksykanie i Latynosi)

  12. teraz to szerszen wlecial do chaty, to na pewno nie trzmiel

  13. ukryl sie pod sufitem, zakochal sie!

    nota ztrolowana mam nadzieje

  14. Wypadałoby, abyście dodali do swojej oferty książki dr Michaela Jonesa. A ponadto jak będzie w Polsce to zrobić z nim debatę po angielsku a następnie wrzucić polskie napisy. Ciekawe do jakich wniosków doszlibyście biorąc pod uwagę jego i waszą wiedzę.

  15. Może mam jeszcze zorganizować debatę Jonesa z Karoniem, co? A do obsługi zatrudnić Świrskiego. Podsuwają wam przed nos te dmuchane autorytety, pieprzące bez ładu i składu, a wy się już w pięć minut później bez nich obyć nie potraficie. Co tam nowego u Jonesa? Co wymyślił, co opublikował?!!!! Jakie to ciekawe….Nie dodamy do naszej oferty książek Jonesa

  16. Jeden z moich ulubionych bohaterów….:-)

  17. „W Polsce Jones stał się znany pod wpływem sporów o gender. Jego książka Libido dominandi ( wydanie polskie: E. Michael Jones,”Libido dominandi”, tłum. Jerzy Morka, Wektory 2013) była głównym źródłem, na którym niemiecka pisarka Gabriele Kuby oparłaswoje dociekania na temat kulturowych źródeł tzw. ideologii gender.”  Tako rzecze wiki. Widać przeca, że ten facet to kolejne narzedzie uwiarygadniania idiotycznych narracji. Przez pisanie głupot przeciw gender sugeruje nam, że to niby poważny problem…

  18. Krotki wpis, Panie Gabrielu, ale   ka-pi-tal-ny…

    … no a wytlumaczenie tej  idiotycznej narracji jest  genialne…  wiem, ze problemy beda, ale bedzie tez i wiara, i konsekwencja, i moc  do ich przezwyciezenia…

    … jest Pan – naprawde –  STRATEGIEM  NAD  STRATEGAMI  !!!

    A jutro… naturalnie, ze wespre Pana i wspolpracownikow w tym zboznym celu modlitwa, w duchowej lacznosci z Mniszyskiem.

  19. Pan to jesteś amator. (zdaje się że to czyjś  cytat skądś, ale właśnie pasuje )

  20. Nie trzeba mnie zaraz przedrzeźniać. Temu panu nie można odmówić spostrzegawczości. Może ma fobię na punkcie Żydów a mniej mówi o protestantach i innych poganach, którzy wchodzą z nimi w konszachty, ale ma wiedzę. Co jak co mówi o podobnych rzeczach co wy tutaj podsuwacie itp. Coś mnie się zdaje protestanci znowu będą z nimi robić porządek, a jedyne co katolicy uczynią to dadzą im schronienie a następnie przez kolejne lata będą robić za kozła ofiarnego i tłumaczyć się z nie swoich zbrodni. Bardzo ambitne.

  21. Tak z perspektywy czasu, gdyby człowiek miał w sobie trochę pokory ( taki na przykład magnat ) to wyczuwałby że nie on rządzi światem, choć należy do niego piąta część Europy. No ale trudno, w sytuacji takiego wywianowania w dobra, być pokornym.

  22. Panie Maciejewski, a czy jest podobna analiza jak Zatorskiego, o Tamerlanie?

Przepraszamy, zamieszczanie komentarzy jest chwilowo niemożliwe.