Dlaczego sztuka umiera?

Odpowiedź na to pytanie jest prosta – bo władza polityczna słabnie. I nie potrzebuje już nikogo i niczego, kto wyrażałby jej chwałę, moc i trwałość. Słaba władza wręcz jest przekonana, że do legitymacji swojej słabości nie potrzebuje niczego lub byle czego. Najlepiej, by to „byle co” naśladowało produkty, które są wyrazem siły innej władzy. Jeśli chcecie przykładu, oto on – naśladowanie póz i śpiewu Marlin Monroe przez Dodę Rabczewską na urodzinach prezydenta Dudy. I nie mówcie mi, że to nie jest sztuka. Obydwie panie to artystki i obydwie legitymowały się na rynku sztuki poprzez władzę. Ja tego występu Dody nie widziałem, ale jeśli w pobliżu była Agata Duda, powinna wstać i zamalować Rabczewską z liścia. Poza wszystkim zaś jest to jeden z najbardziej jaskrawych przykładów degradacji władzy, poprzez niezrozumienie czym jest sztuka i do czego służy.

No, ale przejdźmy do spraw poważniejszych. Mechanizm działa następująco – słabość władzy ogranicza budżety na sztukę, wręcz je likwiduje, ale władcy oszczędzający na artystach, chcą jednak oglądać swoje wizerunki. I to nie jest tak, że dobre warsztaty i znane nazwiska nagle znikają. Po prostu nie dostają zleceń. Za to dostają je partacze, którzy robią tanio. Długotrwałe zlecenia władzy dla partaczy zmieniają kryteria oceny. Potem zaś następuje rzecz znamienna i łatwa do zaobserwowania. Po zmianie kryteriów oceny sztuki, czyli lansowaniu szajsu i zwalczaniu rzeczy wartościowych, dokonuje się podmiana. Zwiększają się budżety na sztukę, ale jej dalej nie ma, po prostu ogłupiała i słaba władza zaczyna z własnych pieniędzy finansować propagandę, która jest wymierzona w nią właśnie. Bo nie rozumie, że to propaganda, albowiem podciągnięto ją pod nowe, zaniżone kryteria i zadekretowano za pomocą autorytetów, które władzy imponują. Czym? Ilością zleceń, popularnością, ekstrawagancjami. Tak oczadziała władza zaczyna płacić swoim wrogom z pieniędzy poddanych. I czasem jeszcze dokonuje na tych transakcjach różnych spekulacji. Sztuka bowiem, w momencie kiedy przestała legitymizować władzę, stała się spekulacją, albo terapią. Spekulację zaś niesłychanie łatwo zamienić w propagandę. Choć przyznać trzeba, że nie dokonuje się już dziś wielkich spekulacji na sztuce, po prostu za pomocą gadżetów i wydarzeń, które udają sztukę kroi się budżety organizacji państwowych i samorządowych. To łatwiejsze i mniej ryzykowne. Trzeba mieć tylko pousadzanych w strukturze swoich ludzi, którzy z kamiennymi minami oznajmiać będą publiczności, że gówno wtarte w dywan to ósmy cud świata, a Skolim to wybitny artysta estradowy.

O elemencie deprawacyjnym w sztuce pisałem tyle razy, że w zasadzie szkoda już o tym wspominać. Jest to po prostu część antypaństwowej propagandy. I kwestie te mają dziś wymiar globalny, przez co władza ich nie dostrzega. Nie tylko władza w Polsce, choć ślepota naszej władzy jest wręcz modelowa. Myślę, że w związku z pojawieniem się AI, znaleźliśmy się – po raz kolejny w dziejach – na etapie kultu cargo. I to dobrze widać po aranżacjach puszczanych w TV Republika, oraz śmiechu, który je tam wita. To jest śmiech Papuasów, odkrywających, że srebrne ptaki z nieba przywożą czekoladę i mleko skondensowane. Należy więc zbudować z patyków lotnisko i one na nie przylecą same z siebie.

Sztuką stało się samo publiczne pokazywanie się. I na tym dokonuje się największych przewałów. Można bowiem – bardzo tanio – połączyć wystąpienie przebranego w coś faceta, z kontrowersyjną treścią i wyeliminować moment twórczości, czyli wykonania. Wystarczy samo gadanie. I za to gadanie już władza gotowa jest płacić. Nie rozumiejąc, że w słowach może być ukryta propaganda, na tyle subtelna, by ponieść tłum i jego energie skierować przeciw władzy. Ludzi, którzy osiągają sukces stosując tę metodę, władza próbuje przekupić, próbuje się im przypodobać, albowiem nie wie co innego mogłaby z nimi robić. Na tym przykładzie też łatwo wytłumaczyć jak wygląda mechanizm zaniżania kryteriów oceny. Dokonuje się on poprzez stylizację. Samo gadanie zaś wydaje się być tylko dodatkiem do stylizacji. I kiedy odkryją to ludzie władzy, a mam tu na myśli szczególnie ludzi prawicy, wpadają na pomysł taki oto – skoro to takie proste, nie musimy wynajmować wystylizowanego opowiadacza ciekawych historii, sami przebierzemy się za takiego i będziemy opowiadać równie ciekawe rzeczy. To przecież proste. Ten sposób myślenia prezentuje, na przykład, poseł Łukasz Schreiber. I dziękujcie Bogu, że nie wpadł on jeszcze na pomysł by śpiewać i stepować.

Finalnym etapem opisywanych tu procesów będzie czy może już jest likwidacja wszystkiego, co te procesy demaskuje. W poważnych organizacjach i poważnych okolicznościach nazywane to jest ikonoklazmem, w mniej poważnych awangardą, a w skrajnie infantylnych – sztuczną inteligencją. Można to też określić jako zaśmiecanie komunikacji. Mamy z tym do czynienia wtedy kiedy moment przekazania pieniędzy za komunikat jest ważniejszy niż sam komunikat. Przybiera ten proceder różne formy, a jeden ich rodzaj nazywamy reklamą. W zasadzie cała reklama nie reklamuje niczego, jest tylko pretekstem do przekazania budżetu. Im więc bardziej uproszczona tym lepiej. Mniej przypadkowych ludzi się w nią angażuje. Wysokość budżetu jest jednak uzależniona od wtajemniczeń. To znaczy, minimalny wkład pracy, przy maksymalnym budżecie, realizowany jest tylko w organizacjach, w których zaufanie wzajemne ma charakter omerty.

Cały proces, jak wcześniej proces twórczy, można umasowić i zdegradować. To znaczy zniszczyć komunikację wielką ilością reklam, unieważniając treść i formę kolportażu informacji, a podkreślając moment przekazania pieniędzy. Wszystko to oczywiście musi mieć podbudowę ideologiczną. W naszym przypadku za brak komunikacji, jej chory i głupkowaty charakter płacimy, by ocalić ojczyznę i wydrzeć ją z łap zdrajców. I w zasadzie poza płaceniem nie musimy już nic robić, bo jak wystarczająco dużo zapłacimy, to ci którzy przejęli nasze aktywa już o ojczyznę zadbają. Taki format dominuje dzisiaj. I mowy nawet nie ma, żeby go choć trochę naruszyć, bo wtedy człowiek staje się podejrzany i może zostać nazwany zdrajcą.

Na koniec słowo o tym, jak w praktyce wygląda eliminacja warsztatów i zaniżanie kryteriów oceny. Przykład z podwórka dobrze mi znanego czyli z rynku książki. Oto media, w których przekazanie pieniędzy za komunikat jest ważniejsze niż sam komunikat, puszczają wywiad z pisarzem Miłoszewskim, o którym już zdążyliśmy zapomnieć. Książkami Miłoszewskiego interesuje się wąska grupa osób, a on sam do niedawna był sekretarzem czegoś co nazywało się Unia Literacka i miał pozorne cechy związku zawodowego. I, jak przypuszczam, miała czy też ma owa Unia, pozorować misję takiego związku, czyli dbać o dobro pisarzy. Podobnie jednak, jak w przypadku prawdziwych związków zawodowych, zajmowała się ona – sądzę – próbami wymuszeń. No, ale to już przeszłość, bo dziś Miłoszewski założył wydawnictwo Heca. I w wywiadzie dla WP powiedział, że chce tam wydawać książki swoje, Dehnela i jeszcze jakiegoś autora, którego nazwisko wyleciało mi z pamięci. No i potem książki te sprzedawać w księgarni wydawnictwa. Uznał bowiem, że obecny rynek nie sprzyja pisarzom, to znaczy wydawcy nie mówią autorowi ile wydali i ile sprzedali. Powiem Wam, że zdrowo się uśmiałem czytając to. Ludzie, którym ktoś wmówił, że potrafią pisać, pochodzący ze środowisk, w których zaufanie ma charakter omerty, gdzie za minimalny wkład pracy, płaci się najwyższe stawki, nagle odkryli, że ktoś ich kiwa na kasę. I jako antidotum wymyślili własne wydawnictwo. Normalnie położyłem się na podłodze ze śmiechu, jak to wczoraj przeczytałem. Najlepsze jednak było to, co powiedział Miłoszewski o okładkach. Rzekł bowiem, że teraz będzie przyciągał czytelników nie tylko jakością tekstu, ale także atrakcyjnymi okładkami czyli jak najbardziej sztuką. Od razu wysłałem link do jego wydawnictwa Tomkowi i Hubertowi. Bo to oni są tymi warsztatami, które władza skazała na zagładę, wierząc że gówno to piernik i lansując je z całych sił wszędzie gdzie się tylko dało. I marna pociecha, że działo się to jeszcze za poprzedniego Tuska.

Pośmialiśmy się zdrowo, a Tomek przesłał mi taką oto sugestię – znajdźcie trzy różnicę dzielące okładki książek Miłoszewskiego od załączonego obrazka.

https://heca.art/ksiegarnia